روایت مجازی؛

جمعه سیاه تاریخ معاصر/ روزی که خون صدها شهید پای نهال انقلاب ریخت

احتمالا در ذهن ارتشی‌هایِ ژ۳به‌دست هم نمی‌گنجید که تانک‌ها و هلی‌کوپترها -جلوتر از آنها- بر روی مردم بی‌اسلحه، آتش بگشایند…

به گزارش پایگاه خبری اقتدار ملارد به نقل از خبر گزاری مهر،ماه رمضان تازه تمام شده بود؛ اما غوغای تهران تازه شروع شده بود. این بار شعارهای تظاهرات رادیکال‌تر از همیشه؛ اصلِ سلطنت را هدف گرفته بود. رژیمِ‌مستاصل حرف از آشتی‌ملی می‌زد؛ دولتِ‌فرمایشی عوض شد؛ اما به روشنی معلوم بود که تظاهرات عید فطر (۱۳شهریور) شاه و دربار را ترسانده…

پهلوی‌دوم [سوار بر هلی‌کوپتر] تظاهرات نیم میلیون تهرانی که نمازعید را به امامت آیت‌الله مفتح، در تپه‌های قیطریه خوانده بودند، دیده بود. امید به ماندن، در دل شاه، مُرد. اما لانه‌های جاسوسیِ انگلیس و آمریکا دلگرمی می‌دادند و طرح کودتا را آماده کردند؛ چیزی مشابه ۲۸مرداد۳۲.

صبح ۱۴شهریور؛ مردم جای آنکه سر کارشان بروند، به خیابان‌ آمدند. رژیم‌، اعلام حکومت نظامی کرد حتی در شهرهای کوچک‌تری مثل کازرون و جهرم!

حکومت‌نظامی شده بود اما کسی اعتنا نمی‌کرد. اعتراض دسته‌جمعی ادامه داشت. راهپیمایی بزرگ در راه بود. زمان: جمعه۱۷شهریور؛ مکان: میدان ژاله.

ساعت ۶صبح جمعه ۱۷شهریور۵۷؛ اطلاعیه اتمام‌حجت درباره حکومت‌نظامی منتشر شد؛ با امضای ارتشبد غلامعلی اویسی ملقب به قصاب‌ایران. تجمع بیش از ۳نفر ممنوع شد؛ علاوه بر ماشین‌های رزمی تانک‌ها هم به خیابان آمده بودند، اما مردم اعتنا نکردند. تیربارانِ‌جنون‌آمیز شروع شد. حلقه محاصره نظامیان به هیچ خبرنگار یا عکاسی اجازه ورود نداد. آنهایی هم که در میدان بودند -مثل بقیه- به خاک و خون کشیده شدند.

احتمالا در ذهن ارتشی‌هایِ ژ۳به‌دست هم نمی‌گنجید که تانک‌ها و هلی‌کوپترها -جلوتر از آنها- بر روی مردم بی‌اسلحه، آتش بگشایند… بیشتر عکاس‌ها و خبرنگارها وقتی به ژاله رسیدند، ماشین‌های آب‌پاش مشغول شُستن خون‌ها بودند. جوی‌های تهران [و احتمالا همه ایران] دوباره سرخِ‌سرخ شده بود.

طبق آماری که بعدها از مکاتبه محرمانه بین سفارت آمریکا در تهران و وزارت امور خارجه این کشور درز کرد، براورد نمایندگان دولت آمریکا در ایران این بود که حدود ۴۰۰۰ نفر در کل و ۵۰۰ نفر در میدان ژاله تهران در کمتر از چندساعت شهید شدند. فرماندار نظامی اما فقط مرگ ۸۷ نفر را تایید کرد!

از جنایت ۱۷شهریور۵۷ تصاویر زیادی باقی نمانده… اما هرجای دیگر دنیا، اگر جمعه‌سیاهِ ۱۷شهریور۵۷ را تجربه کرده بودند؛ به احترام آن، هر سال، تمام قد می‌ایستادند.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *